Ondertussen is Joe 10 weken oud vandaag! En het gaat gewéldig goed. Qua eten is hij nogsteeds niet de veelvraat, maar hij eet meestal zijn bak leeg en als er echt vlees is berg je maar – dat blijft niet lang in zijn bak liggen. Het uitgaan vindt hij niet altijd even leuk; soms gaat Joe na het wateren op z’n krent zitten en is niet van plan om ook maar de hoek om te wandelen. Vooral ‘s avonds – en stiekum verdenk ik hem ervan dat hij een beetje bang in het donker is. Maar, ik til hem op en loop en stukje – en dan is het OK. Hij is nog niet zindelijk – we moeten hem goed in de gaten houden, maar het gaat beter en beter – volgens mij hebben we de laatste dagen geen ongelukjes gehad.
Hij is dol op zijn speeltjes – botten, touwen, ballen noem maar op. Ik ben bang dat we zonder al dat speelgoed ook al wat meubelstukken armer waren.
Het is goed opletten dat meneer niet even zijn tanden in de hoek van de bank, stoel of tafel zet voor de broodnodige afleiding. Maar, eerlijk is eerlijk, ook daar nog geen ongelukken.
We spelen veel, Majbritt en Niels vinden het natuurlijk prachtig – en Joe vindt het helemaal het einde om met Niels door de achtertuin te rennen. Ook Pjotr, een bruine Labrador van vrienden is een graaggeziene speelmaat.
Joe’s uberscherpe tandjes staan in vrijwel iedere hand en vinger in huis en hij begint te reageren op ‘zachtjes’ als hij weer een pink te pakken heeft.
Slapen gaat primo – we hebben nu al een paar nachten geen mid-nachts plassessie gehad, meneer wordt rond 6:45 wakker en geeft een zacht piepje. Meteen plassen, eten en het morgen ritueel in – erg gezellig.
Al met al is Joe al helemaal ingeburgerd in het gezin en we hebben een boel lol samen. Net als de kinderen krijgt Joe nu al een grote smoel, en blaft naar Pjotr of Niels als er ruig gespeeld wordt.
Alles top. Tot snel.
